Kan dit ook anders? – uit onverwachte hoek

geplaatst in: Krabbels | 4

Ik raakte in paniek om de situatie thuis, waar alles waarvoor mijn vriend en ik zo ons best deden te laten lukken, mislukte. Even voor de duidelijkheid: we kochten een nieuw huis waar we, na weken klussen, met ons samengestelde gezin (ik met twee kinderen, hij met een) ingetrokken waren. Dat was, even denken, 3 maanden geleden. Tussen die eerste dag en vandaag zit een rollercoaster aan gebeurtenissen die ik waarschijnlijk nog wel eens in romanvorm zal gieten, maar geloof me als ik zeg dat onze wereld letterlijk op zijn kop kwam te staan. Elke dag dat ik dacht dat het niet erger kon, kon erger. Ik geef daar niemand de schuld van. We zitten gevangen in een bizarre situatie, want we verkochten onze huizen om dit huis te kopen en nu blijkt samenwonen onmogelijk. Ik ben in de afgelopen maanden zo vaak naar mijn ouders gereden dat de A2 tussen Utrecht en Kerkdriel steeds korter wordt. Ik praat met hen, ben boos bij hen en huil bij hen. Het geeft wat troost en tegelijk weet ik (daar schreef ik zelfs mijn laatste boek over) dat ik opnieuw door een scala van emoties heen moet om er aan het eind weer goed uit te komen. Na mijn scheiding maak ik voor de tweede keer een diep rouwproces door, ik herken het bij mezelf en laat het er zijn, zoek mensen op die mij waarderen en van me houden.

Maar op die ene avond raakte ik dus toch aardig in paniek. Er was iets voorgevallen tussen de kinderen waarop mijn vriend op stel en sprong met zijn zoon vertrok naar een hotel. Mijn zoon wilde naar zijn vader, mijn dochter bleef bij mij. Ik legde haar in ons bed en zei dat ik snel bij haar zou komen liggen. Ik voelde mijn adem hoog in mijn keel en wist dat ik iemand moest bellen. Ik koos voor mijn jongste broer, waarom precies weet ik niet, het was een gevoel. Hij nam op en zei later dat hij aan mijn stem hoorde dat hij me niet kon terugbellen (ook hij heeft een gezin en zijn zoontje wilde iets van hem). Mijn jongste broer heeft zelf een bewogen leven, verdween ooit eens jaren van de radar, dreigde meermaals van het rechte pad af te dwalen. Hij is tien jaar jonger dan ik. Vroeger tilde ik hem als baby hoog de lucht in. Ik weet niet, we hebben een band, een lijntje dat niet snel breken zal. Na mijn verhaal aangehoord te hebben zei hij eerst dat hij weinig kon doen behalve naar mij luisteren. Ik zei dat ik dat wist en dat dat al heel fijn was. Toen viel hij even stil. En toen volgde: ‘Je moet zelf een mail sturen naar die psychologen en Veilig thuis over dit voorval, zeggen wat het met jou doet.’ Omdat het hier in huis onhoudbaar was geworden hadden mijn vriend en ik het buurtteam ingeschakeld en KOOS en die hadden ook Veilig thuis erbij gehaald. ‘Als er iets is wat jij kunt is het wel schrijven.’ Dank je wel broer, want zodra hij dat gezegd had wist ik wat ik moest doen en zwakte de paniek af. Ik had me zo hulpeloos gevoeld de hele tijd; niet gehoord door mijn vriend, niet gehoord door de hulpverleners. Al hun aandacht was gericht op de psychische nood van zijn kind. Daar moest een oplossing voor komen. Waar bleef ik in dit hele verhaal? En mijn kinderen? Ik ben slechts een van de bijfiguren. Ik sta erbij en kijk ernaar. Het is het thema van mijn leven, daar ben ik na de drie boeken die ik geschreven heb wel achter. Doe iets! Neem controle over je eigen leven en daarmee dat van je kinderen!

Ik typte de mail voor mijn eigen gemoedsrust én ik ben op zoek naar een huisje. Iets kopen gaat niet, het wordt huren. Dag mooi nieuw huis, dag droom van een fijn gezin, maar ook dag ellende en stress en strijd die niet mijn strijd is.

Die onverwachte hoek in de titel slaat overigens niet op mijn broer, maar op mijn ex. Wij zijn ooit heel rottig uit elkaar gegaan en een vos verliest nooit zijn streken, maar juist hij is zeer behulpzaam. ‘Ik geef om je Ing.’ Dat is wat hij zegt als ik bijna niet kan geloven hoe begripvol hij met de hele situatie omgaat en de kinderen opvangt als de nood te hoog dreigt te worden. Fijn idee wel, een man die om je geeft en een man die van je houdt, maar waar je niet mee in een huis hoeft te wonen. Het leven zit vol verrassingen, een waar cliché. Ik sla mijn laatste roman Van het hart nog maar eens open waarvan ik wekelijks mooie foto’s door lezers ontvang, kijk naar de opdracht voorin:

Voor degenen die verliezen en groeien

Ik sla de bladzijde om en staar naar de zinnen van Danny Vera’s liedje Roller Coaster:

Here we go

On this roaler coaster life we know

With those crazy highs en real deep lows

I really don’t know why

Zou het dan écht zo zijn dat ik mijn eigen boek nog maar eens moet lezen? Nee. Ik geloof dat ik dat verhaal nu wel ken. Ik schrijf gewoon een nieuw verhaal, want daar ben ik tenslotte goed in!

4 Antwoorden

  1. Jeetje Ingen wat een toestand. Vreselijk ik zie de scherven van uiteen gevallen geluk. Veel sterkte. Lieve groetjes van mij Cobie

  2. Heftig. Ik wens jullie heel veel sterkte!

Laat een reactie achter